شکل یک زنجیره محرک در درجه اول با طراحی ساختاری و پیکربندی پیوندهای آن تعیین می شود. انواع مختلف زنجیر تغییرات مشخصی در ظاهر و ساختار نشان می دهند. زنجیرههای درایو معمولی معمولاً دارای ساختار حلقه پیوسته متشکل از پیوندهای به هم پیوسته هستند-که توسط اجزایی مانند پینها و بوشها{2}}به هم متصل میشوند که انعطافپذیری را فراهم میکنند. در حین کار، زنجیر در امتداد پروفیل دندانه های چرخ دنده خم می شود تا نیرو را منتقل کند.
زنجیرهای غلتکی استاندارد معمولاً دارای ساختار حلقهای یکنواخت-با پیوندهای مرتب شده هستند. آنها از صفحات پیوند بیرونی تشکیل شدهاند که مجموعه را به هم متصل میکنند، با بوشهای داخلی و غلتکهایی که اتصال موثر با دندانههای چرخ را تضمین میکنند. بسته به ظرفیت باربری-و الزامات کاربردی، زنجیر غلتکی را می توان به صورت یک-، دو{4}}، یا چند{5}}پیکربندی طراحی کرد. افزایش تعداد رشته ها، عرض کلی و ظرفیت باربری زنجیره را افزایش می دهد. در مقابل، زنجیرهای بی صدا (یا زنجیرهای دندانی معکوس) از صفحات پیوندی-شکل دندانی استفاده میکنند که در نتیجه عملکرد نرمتر هنگام اتصال با چرخدندهها و ظاهری مرتبتر و فشردهتر در مقایسه با زنجیر غلتکی استاندارد میشود.
زنجیرهای محرکی که برای کاربردهای خاص طراحی شده اند نیز اشکال ساختاری متفاوتی را نشان می دهند. به عنوان مثال، زنجیرهای برگ معمولاً از لایههای انباشته صفحات پیوندی تشکیل شدهاند که ساختاری نوار{1} مسطح را تشکیل میدهند که اساساً برای تحمل بارهای کششی بالا طراحی شدهاند. در همین حال، زنجیرههای نقاله اغلب صفحات، غلتکها یا ملحقات اضافی را برای تسهیل حمل و نقل و موقعیتیابی مواد ترکیب میکنند. در نهایت، شکل و طراحی یک زنجیر محرک باید بر اساس روش انتقال، نیازهای بار و محیط عملیاتی انتخاب شود تا از پایداری و قابلیت اطمینان تجهیزات اطمینان حاصل شود.